باب كفر ( 1 ) 1 - از داود بن كثير رقى ، گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : سنّتهاى رسول خدا ( ص ) چون فرائض و مقررات خدا عز و جل است ؟ در پاسخ فرمود : راستى خدا عز و جل فرائضى مقرر كرده كه بر بنده‌ها لازم شده‌اند ، پس هر كه يك فريضه از فرائض لازم شده را ترك كند و به آن عمل نكند و آن را انكار كند ، كافر باشد ، ( رسول خدا ) به امورى فرمان داده كه همهء آنها خوبند و كسى كه برخى از آنچه خدا عز و جل به بنده‌هاى خود امر كرده است از طاعتش ترك كند ، كافر نباشد ولى ترك فضيلت كرده است و از خير كاسته است . ( 2 ) 2 - از زراره ، از امام باقر ( ع ) ، فرمود : به خدا كه كفر قديم‌تر از شرك است و پليدتر و بزرگتر ، گويد : سپس يادآور كفر ابليس شد هنگامى كه خدا به او فرمود : براى آدم سجده كن و خوددارى كرد از سجده كردن ، پس كفر بزرگتر از شرك است ، پس هر كه ديگرى را بر خدا عز و جل برگزيند و از طاعت و فرمانبرى سرباز زند و بر ارتكاب گناهان كبيره ايستادگى كند ، او كافر است و هر كه دينى جز دين و كيش مؤمنان بر پا دارد پس او مشرك است . ( 3 ) 3 - از زراره ، از امام باقر ( ع ) ، گويد : سالم بن ابى حفصه و